പ്രവാസത്തിന്റെ നോവില്‍ 
സൈഫു കണ്ണൂര്‍ 
______________________________________
അറബിക്കടലിന്റെ 
ഇങ്ങേഅറ്റത്ത്‌ വീശുന്ന കാറ്റിന്
വിരഹിണിയായ് നീയോഴുക്കും 
കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പുരസം 

നിന്റെ നെഞ്ചുരുക്കതിന്റെ 
തീച്ചുട് ഏറ്റുവാങ്ങിയതിനാലാണ്
മരുഭൂമിയിത്ര ചുട്ടുപൊള്ളുന്നത് 
എന്നെന്റെ അന്തരങ്കം .....

മൈലാഞ്ചി ചുവപ്പുള്ള 
ആ ചെന്ചൊടികള്‍ വിറകൊണ്ടു 
മൊഴിയുന്നതെന്റെ നാമമെന്നു 
ഞാനറിയുന്നു കാതങ്ങല്‍ക്കിപ്പുറമെങ്കിലും 

മണിയറകട്ടിലില്‍ 
പ്രണയ മധുമോഴികളില്‍ 
പുളകിതമായ തലയിണ 
മാറോടുചേര്‍ത്തു നീ 
പിറുപിറുക്കുന്നതെന്താണ് ?

കരഞ്ഞു ചുവന്ന കരിനീലകണ്ണുകള്‍
പ്രണയ നൊമ്പരങ്ങളോടെ തേടുന്നതെന്റെ
കരസ്പര്‍ഷമെന്നു ഞാന്‍ അറിയുന്നു.. 
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഈ ഇരുണ്ട രാത്രിയിലും 

ഒരു വസന്ത കാലം വരും ..അന്ന് 
ദേശാടനത്തിന്റെ ക്ഷീണം മറന്ന്
ആയിരം ചിറകിന്റെ ബലത്തോടെ
പാറിപ്പറന്നു ഞാനെത്തും .....

അന്ന് നീപേമാരിയായ് പയ്തിറങ്ങണം
പരിഭവത്തിന്റെ ഇടിശബ്ധവും
അടക്കിവെച്ച വികാരത്തിന്റെ 
മിന്നല്‍ പിണരുമായ്‌ ............